Robert Danieluk | To tylko fotoblog

Dziś nie będzie żadnego zdjęcia. Będzie tekst. Nie musisz go czytać. Kultura obrazkowa tego od Ciebie dziś nie wymaga.

Mając chwilkę czasu postanowiłem poszperać na innych fotoblogach. Nie zawsze czas pozwala jednak na codzienne śledzenie prac innych ale postanowiłem zobaczyć co też inni wyprawiają. Przy okazji zerknąłem na parę stron przypadkowych ludzi.Wniosek jest w zasadzie prosty. Większość ludzi którzy zaczynali "fotoblogować" razem ze mną już dawno się wykruszyli.

Oczywiście nie podkreślam w żaden sposób siłę blogowania zdjęciami ani uważanie tego, za coś super ale chyba jednak większość z ludzi robi dobrze. Patrzę na siebie i wiem, że to jeszcze nie to ale tak jak pisałem dobrze czasem skończyć coś co nie ma sensu. Ja swojej strony na dzień dzisiejszy nie zamknę (czy się to komuś podoba czy nie). Z paru prostych względów. Po pierwsze to kawałek mojego życia (rzecz jasna są ważniejsze rzeczy jak ten sajt) po drugie lubię tu wrzucać zdjęcia. Jeśli robię to codziennie od 4-ch lat to dlaczego mam tego nie zrobić dziś ani jutro? Oglądam dalej zdjęcia, czytam podpisy, patrzę w ich archiwum.

Niestety kolejnym wnioskiem jest naturalna śmierć fotoblogów. Może powstawać ich 200 dziennie w samej Warszawie, 1400 w Polsce czy 10.000 na całym globie ale to i tak nie zmienia faktu jaki poziom reprezentują nowo powstałe zdjęcia. Staram się spoglądać na to obiektywnie ale nie potrafię. Przyznaję się do tego. Większość zdjęć jakie oglądają moje oczy to paździerz.Patrząc na to co robię sam wiem ile mam do zrobienia, nauczenia się. Daleko mi do tego co sam bym chciał uzyskać.

Pani X fotobloga zamknęła, Pan Y od pół roku nie wrzucił nic nowego, Pani Z już nie fotografuje. Nie starczyło im zapału do robienia czegoś co kiedyś im odpowiadało, czym się fascynowali. Teraz wolą inne rzeczy. Ciesze się ich szczęściem. Zaglądam na inną stronę i cieszę oko, że ktoś w końcu zrobić coś na co będzie warto zerknąć. Niestety to i tak z mojego punktu widzenia mało. Biorę oddech i mówię sobie, że w tym temacie nie ma co wymagać.

To tylko fotoblog. Bez definicji. Bez szablonu. Bez stresu.

Fotokomórka - Styczeń - 2008
Skomentujesz? (4) / 5 lutego 2008 / "Komórka"

Opis fotografii:
Kibel. Market radjacja. Praca. Dom.
Prawie jak dupa. Gdańskowo. IC Mateusz. Praca rano.
Market. Świniopies mój. Klatka. Arsenał.
Kapahujnia. Arsenał. Poropies. Blokada pl.Zbawiciela I.
Blokada pl.Zbawiciela II. TLK Mateusz odsypia. TLK. TLK wypas.
Warszawa, idę na siłkę. Gdańsk. ASP Sesja I. ASP Sesja II.
ASP Sesja III. Grinłej I. Grinłej II. Pl.Zbawiciela. po wyjściu z Kina Luna.
Nowy Port I. Nowy Port II. Nowy Port III. ASP Gdańsk, córka znanego reżysera.
Ja gdzieś tam. Krajowa 7. Malmro I. Malmro II.
Kocham Cię. Malmro III .Malmro IV. MalmroV.
Malmro VI. Market, fantomy apatakują. PRL Sklep I. PRL Sklep II.
PRL Sklep III. Siłownia. Pracownik Miesiąca, już tu nie pracuje. Kafe Susi.
Kangurek, nasze ulubione kolacje. Nicość. Zima. Pracownik Miesiąca w WKD.
Oczywiście parę zdjęć nie pokazałem bo są zbyt osobiste. Tak jak wszędzie i wszystko.

Za oddane głosy w konkursie na Fotoblogera roku. Szczerze mówiąc nie sądziłem, że w tym całym gąszczu zajmę jakieś miejsce. Sympatycznie mi się zrobiło. Fotoblog dostał swój prezent z okazji 4 lat działalności.

A co do komentujących mój wpis "Czy fotoblogi umierają?" proszę o troszkę luzu. Bo nie ma co się spinać.

Dzisiejszy dzień potraktuję jak film. Zaczął się od filmu i skończył się na filmie. Wpierw odkrycie martwego człowieka w krzakach, potem nasza warszawska spacerówka zakończona wizytą u chińczyka. Koniec dnia to film w Lunie. Wzruszająco, dziwnie i dające do myślenia. Cztery fotografie i każda dla mnie coś znacząca. Siła. Jednak widok martwego ciała nie da mi dziś zasnąć ja to już wiem...

Wikipedia: 14 czerwca - W Instytucie Badań Jądrowych w Świerku pod Warszawą (obecnie Instytut Energii Atomowej) uruchomiono pierwszy w Polsce doświadczalny reaktor jądrowy Ewa. Pojechał z CAF-u i zrobił zdjęcie.

Wschód słońca (enty raz od wielu lat)
Skomentujesz? (2) / 12 lutego 2008 / "Polaroid"

Po nasłuchach i komentarzach pobiegłem sprawdzić ile posiadam
Polaroidów na stanie. Zrobiłem "ufff" dam radę. Jeszcze tego
troszkę mam, ale trzeba będzie się poważnie rozejrzeć za tanim
po-terminowym wkładem.

A wschody uwielbiam tak samo jak zachody. Barwa ta daje mi
dużo radości w tym czasowo szarym świecie: Polska, Warszawa.
Na szczęście na horyzoncie dużo dobrego (teraz też) więc nie ma
co smęcić.

Nie wiem kto to jest ale czeka na super dobre wafle na skrzyżowaniu Świętokrzyskiej i Marszałkowskiej.

A taki mały urywek mojej małej pracy. Na dole zdjęcia widać głowę Bartka który coś tam dzierga w plikach nie skądinąd jak z Rosji. Czekam na wolne.

W domu nie mam wiele odbitek ze swojej mega sterty negatywów
więc za bardzo nie mam co skanować. Gdzieś między tymi papierami
znalazłem odbitkę chyba z 2006 roku na której jest posąg(?) Jezusa
którego spotkałem niedaleko Dworca Centralnego. Natomiast jedyne
duże powiększenie cz-b ma w swoim domu taki jeden człowiek, który
ostatnio nie ma czasu na zdjęcia. A szkoda.

A w słuchawkach: Leningrad - Dachniki